Lev Tolstoy sözleri


Lev Nikolayeviç Tolstoy, Rus yazar. Zengin bir ailenin çocuğu olarak Rusya’nın Tula şehrindeki Yasnaya Polyana adlı konakta doğdu. Çok küçük yaşlarında önce annesini, sonra babasını kaybetti, yakınlarının elinde büyüdü. Çocukluğundan beri gerçekleri incelemeye karşı büyük bir ilgisi vardı. Öğrenimini tamamlamak için Moskova’ya gitti. Çalışkan zeki bir öğrenci olarak başarı ve sevgi kazandı. Tolstoy 82 yaşındayken, 1910 yılında öldü. Kış ortasında evini terk ettiğinde hasta düştükten sonra, Astapovo’da tren istasyonunda zatürre’den öldü. Polis, cenazesine katılmak isteyenlere ulaşımı sınırlandırmak için çalıştı, ama binlerce köylü cenazesinde sokakları doldurdular.

  • Bir insan acı duyarsa canlıdır. Başkasının acısını duyarsa insandır.
  • Bir insanı bulunduğu mevkiyle değil, göz koyduğu mevkiyle ölçmek gerekir.
  • Bir insanın hayatının ikinci yarısı, ilk yarıda kazanılan alışkanlıkların sürdürülmesinden ibarettir.
  • Bir yazarın içinde daima iki kişi olmaldır; Yazar ve eleştirmen.
  • Biz hem kurtların doymasını, hem de koyunların sağ kalmasını istiyoruz.
  • Gerçek aşk daima kişisel yarar duygusundan vazgeçme temeli üzerine yükselir.
  • Hayatta unutamayacağımız en büyük pişmanlık, pişman olurum diye yapmadıklarımızdır.
  • Her şey beklenmesini bilen kişiye kendiliğinden gelir.
  • Kadın, erkeği kılıçsız zapteder ve ipsiz bağlar.
  • Öyle horozlar vardır ki, öttükleri için güneşin doğduğunu sanırlar.
  • İnsanlar seni, istedikleri kadar bilsinler, ama kendi kendini aldatabilir misin?
  • Hayat bizi resmen dört işlemle sınar. Gerçeklerle çarpar, ayrılıklarla böler, insanlıktan çıkarır ve sonunda topla kendini der.
  • İnsana aklı, sorunlarından kurtulması için verilmiştir.
  • İnsanın gerçek gücü sıçrayışta değil, sarsılmaz duruşundadır.
  • İnsanları yalan söylediklerinde dinlemeyi severim. Çünkü; ‘Olmak istedikleri ama olamadıkları insanları anlatırlar.

Like it? Share with your friends!

0 Comments

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir